De ligging op het rangeerterrein aan de Waalhaven in Rotterdam is van invloed op het constructief ontwerp: de voetgangersbrug kan hier licht worden uitgevoerd. Maar is minder eenvoudig dan de hoofdvorm doet vermoeden.

De Gust Romijnbrug verbindt stad (Charlois) en haven. Met de komst ervan ontstaat een recreatieve route van het Zuiderpark tot aan de Waal-Eemhaven. De verbinding moet onveilige situaties voorkomen; voetgangers namen geregeld de oversteek over het brede spoor. Het ontwerp, dat als beste uit een variantenstudie rolt en in vorm aansluit bij de havenactiviteiten, is vrijgesteld van rekenen met botsbelasting op pijlers of bovenbouw. Treinen rijden hier stapvoets en onder begeleiding, waardoor een lichte constructie mogelijk is.

Deze 42 m lange brug op twee steunpunten bestaat uit een dekconstructie en dragende, uit staalplaat gesneden hekwerken. Constructief werken dek en hekwerk samen als een U-vormige constructie. De dragende hekwerken met een massieve boven- en onderflens van 300×30 mm dik zijn ingevuld met een 25 mm dik lijf, over de gehele lengte voorzien van ruitvormige perforaties. Die zorgen niet alleen voor transparantie en levendigheid, maar maken het hekwerk ook minder aantrekkelijk als doelwit van graffitispuiters.

De ruitvormige uitsneden variëren in grootte, in overeenstemming met de dwarskrachten op het hekwerk. De sparingen zijn klein bij de opleggingen en verlopen naar de maximale grootte in het midden van het veld.

U-vorm

Het brugdek heeft een hoofdoverspanning van 29,4 m, gevolgd door een uitkraging van 12,6 m aan de oostzijde. De hoofdoverspanning is opgedeeld in vier segementen die met U-vormige frames aan elkaar zijn gelast. Deze frames koppelen de bovenflenzen van de hoofdliggers en stabiliseren tegen knik/kip. De U-vormige frames bestaan uit massieve strippen van 200×30 mm die onder het brugdek door lopen. Zo ontstaat een stabiele vorm die de grote overspanning en uitkraging kan overbruggen. Het brugdek zelf bestaat uit staalplaat t = 10 mm met daaronder strippen van 15×140 mm h.o.h. 0,6 m.

Waterkering

Aan de oostzijde landt de brug aan op een primaire waterkering. In en rond deze dijk zijn funderingspalen uit den boze. Daarom is de trap aan deze zijde met trekstangen opgehangen aan de brugconstructie, die hier over de trap heen uitkraagt. De verticale krachten op de trap worden zo afgedragen op de brugconstructie en niet op de waterkering.

Om zijdelingse vervormingen door vandalen of forse wind te beperken, is op het grondlichaam een betonplaat met dook aangebracht die dienst doet als horizontaal steunpunt. Deze ongebruikelijke oplossing kreeg de goekeuring van het waterschap, door geringe horizontale belasting en omdat de waterkering niet wordt doorboord.